Als we eenmaal in gesprek zijn, opent zich iets. Niet plots, maar geleidelijk. Alsof haar woorden hun eigen weg vinden. Ze vertelt, uitgebreider...

We vragen als maatschappij van mantelzorgers het onmogelijke en toch krijgen ze een schuldgevoel. Dat moet anders. Dat móét anders. Misschien mo...

Nog geen maand na het bericht van de oncoloog over de diagnose uitgezaaide longkanker is er een palliatief verpleegkundige in mijn huis. Het voe...

Voorzichtig sta ik op. Ik keer mijn rug niet naar hem toe. ‘Janny, ik moet gaan, ik voel mij niet veilig.’ Ze knikt ja en zegt: ‘Dat ben je ook...

Ze verdraagt geen mensen. Haar partner in huis is al een mens te veel. En zelf is ze ook te veel. Ze verdraagt zichzelf amper en brengt de dag v...

Nu ik na een lange dag op de bank zit met een kop thee, laat ik de dag rustig aan mij voorbijgaan. Wat een indrukken, wat een fijne mensen, wat...

Waken is zwaar. Het is liefde in haar puurste vorm – stil, onaf, soms pijnlijk oneerlijk. Een waakmand zegt: je hoeft het niet alleen te dragen....

Met een bibberende hand, maar met ferme woorden schrijft ze dat zij, de moeder van Femke en Daan, toestemming geeft om hun gegevens in het archi...

Hoe leg ik haar uit dat ik het fijn vind om éénmaal per jaar mijn ouders, die gestorven zijn in het jaar voordat ze werd geboren, een plekje aan...

Toen ze kanker kreeg, is ze zó vaak aangeraakt. Onderzoeken, prikken, scans, operaties, chemo, oedeemtherapie… Op een gegeven moment wilde ze ni...